3. The Symbols of Revolution

Kronstadt – March 1st Resolution


On March 1st, the sailors organized a mass meeting in Kronstadt, which was attended also by the Chairman of the All-Russian Central Executive Committee, Kalinin (the presiding officer of the Republic of Russia), the Commander of the Kronstadt Fortress, Kuzmin, and the Chairman of the Kronstadt Soviet, Vassiliev. The meeting, held with the knowledge of the Executive Committee of the Kronstadt Soviet, passed a resolution approved by the sailors, the garrison, and the citizens’ meeting of 16,000 persons. Kalinin, Kuzmin, and Vassiliev spoke against the resolution, which later became the basis of the conflict between Kronstadt and the Government. It voiced the popular demand for Soviets elected by the free choice of the, people. It is worth reproducing that document in full, that the reader may be enabled to judge the true character of the Kronstadt demands. The Resolution read:

Having beard the Report of the Representatives sent by the General Meeting of Ship Crews to Petrograd to investigate the situation there, Resolved:

  1. In view of the fact that the present Soviets do not express the will of the workers and the peasants, immediately to hold new elections by secret ballot, the preelection campaign to have full freedom of agitation among the workers and peasants;

  2. To establish freedom of speech and press for workers and peasants, for Anarchists and left Socialist parties;

  3. To secure freedom of assembly for labour unions and peasant organizations;

  4. To call a non-partisan Conference of the workers, Red Army soldiers and sailors of Petrograd, Kronstadt, and of Petrograd Province, no later than March 10, 1921;

  5. To liberate all political prisoners of Socialist parties, as well as all workers, peasants, soldiers, and sailors imprisoned in connection with the labour and peasant movements;

  6. To elect a Commission to review the cases of those held in prisons and concentration camps;



Fidel Castro 1926-2016

[Speech by Fidel Castro; Havana, Revolucion, Spanish, 9 January 1959] Fellow citizens:
I beg of you to maintain order. Are they not revolutionaries,
those who are here? Are there not many rebel soldiers here? Are there not
many army men here? Then we must have discipline here, and everyone must
keep silent. It is my duty to speak here tonight. I am faced with one of
the perhaps most difficult of my duties in this long process of struggle
which began in Santiago de Cuba on 30 November 1956. The people are
listening. The revolutionary fighters are listening, and the soldiers of
the army are listening. Their fate is in our hands.

I believe that we are at a crossroads in our history. The tyranny
has been overthrown. The happiness is tremendous, but nonetheless much
remains to be done still. Let us not deceive ourselves in believing that
what lies ahead will all be easy. Perhaps all that lies ahead will be more

To state the truth is the duty of every revolutionary. To deceive
the people, to awaken in them deceitful illusions will always result in the
worst of consequences, and I believe that the people must be warned against
an excess of optimism. How did the rebel army win the war? By telling the
truth. And how did the tyranny lose it? By deceiving the soldiers.

As we were faced with the duty, we made this clear over the Rebel
Radio and warned all the comrades, so that the same would not happen to
them. This was not the case with the army, in which all of the troops fell
into error, because the officers and soldiers were never told the truth,
and this is where I wish to begin. Or rather I wish to continue in this
pattern, that of always telling the people the truth. A period of time has
elapsed, which perhaps will represent a considerable advance. Here we are
in the capital, in Columbia, the revolutionary forces are triumphant. The
government has been established and recognized by many countries in the
world. Seemingly peace has been won, but, however, we should not be
optimistic. As we proceeded here today, while the people laughed and
expressed joy, we were concerned, and the fact that the crowd which
gathered to welcome us was most unusual and the happiness of the people was
so great made our concern the greater, because it made our responsibility
to history and to the people of Cuba the greater.



Νέστωρ Μάχνο

Η μπροσούρα του Νέστωρα Μάχνο μεταφράστηκε για πρώτη φορά από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον Μάικ Τζόουνς. Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον James Sotros τον Φεβρουάριο 1996 στη Μελβούρνη, όπου και κυκλοφόρησε σε μπροσούρα από το «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης» τον Δεκέμβριο 1998, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.


Нестор Иванович Махно

Η αναρχικη επανασταση

Ο αναρχισμός είναι μια ζωή ελευθερίας και δημιουργικής ανεξαρτησίας για τον άνθρωπο, μια κατάσταση δηλαδή που δεν εξαρτάται από θεωρίες ή από προγράμματα που προσπαθούν να ελέγξουν τη ζωή του ανθρώπου στο σύνολό της. Είναι μια «διδασκαλία» που βασιζόμενη στην πραγματική καθημερινή ζωή, ξεπερνά όλους τους τεχνητούς περιορισμούς και δεν μπορεί να συνθλιφτεί από κανένα σύστημα.

Η εξωτερική μορφή του αναρχισμού είναι μια ελεύθερη, χωρίς κυβέρνηση, κοινωνία, που προσφέρει στα μέλη της ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη. Οι διάφοροι οργανισμοί μπορούν να δημιουργούνται πλέον, με βάση το ανθρώπινο αίσθημα της αμοιβαίας υπευθυνότητας που έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές.

Το αίσθημα αυτό της αμοιβαίας υπευθυνότητας είναι ικανό να εξασφαλίσει την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους. Είναι η ολοκλήρωση εντέλει του αληθινού κομμουνισμού. Γι’ αυτό, ο αναρχισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, έναν κομμουνισμό στη λογική του επέκταση.

Αυτό μας οδηγεί στην αναγκαιότητα να διατυπώσουμε τις βασικές θεωρητικές συνιστώσες του αναρχισμού, με το να χρησιμοποιήσουμε χειροπιαστά υλικά καθώς και με τη συστηματική επιστημονική ανάλυση.

Μερικοί άνθρωποι, εχθροί της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, προσπάθησαν να αποκρύψουν τις αλήθειες του αναρχισμού και να συκοφαντήσουν τα ιδανικά του. Διάφοροι άλλοι, μαχητές για τα δικαιώματα του ανθρώπου, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια άλλη μορφή ζωής, ανέπτυξαν και εκλαΐκευσαν πλατιά αυτές τις ιδέες.

Πιστεύω ότι ο Γκόντγουϊν, ο Προυντόν, ο Μπακούνιν, ο Μοστ, ο Κροπότκιν, ο Μαλατέστα, ο Φορ και άλλοι, ποτέ δεν έκρυψαν από τους ανθρώπους τις αναρχικές ιδέες και ποτέ δεν έδωσαν στις ιδέες αυτές την όψη ενός αμετάβλητου και άκαμπτου δόγματος. Αντίθετα, οι αναρχικές ιδέες αντιπροσωπεύουν μια συμφωνημένη προσπάθεια ώστε να αναδειχτούν οι αναρχικές ρίζες της ανθρώπινης φύσης καθώς και να αποδειχτεί ότι τα δημιουργικά επιτεύγματα του ανθρώπου ποτέ δεν είναι δυνατόν να εκτραπούν από τις αναρχικές ιδέες.

Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό του αναρχισμού, που είναι η άρνηση κάθε δουλείας και κάθε σκλαβιάς, βρίσκεται μέσα στην ίδια την ανθρώπινη φύση. Αναρχισμός σημαίνει ελευθερία. Ο σοσιαλισμός από μόνος του δεν μπορεί να καταστρέψει τις αλυσίδες της σκλαβιάς.



Between Light and Shadow

¨We think it is necessary for one of us to die so that Galeano lives¨


translated into English for Enlace Zapatista

In La Realidad [Reality], Planet Earth

May 2014

Compañera, compañeroa, compañero:

Good evening, afternoon, or morning, whichever it may be in your geography, time, and way of being.

Good very early morning.

I would like to ask the compañeras, compañeros and compañeroas of the Sixth who came from other places, especially the compañeros from the independent media, for your patience, tolerance, and understanding for what I am about to say, because these will be the final words that I speak in public before I cease to exist.

I am speaking to you and to those who listen to and look at us through you.

Perhaps at the start, or as these words unfold, the sensation will grow in your heart that something is out of place, that something doesn’t quite fit, as if you were missing one or various pieces that would help make sense of the puzzle that is about to be revealed to you. As if indeed what is missing is still pending.

Maybe later — days, weeks, months, years or decades later — what we are about to say will be understood.

My compañeras and compañeros at all levels of the EZLN do not worry me, because this is indeed our way here: to walk and to struggle, always knowing that what is missing is yet to come.

What’s more, and without meaning to offend anyone, the intelligence of the Zapatista compas is way above average.

In addition, it pleases and fills us with pride that this collective decision will be made known in front of compañeras, compañeros and compañeroas, both of the EZLN and of the Sixth.

And how wonderful that it will be through the free, alternative, and independent media that this archipelago of pain, rage, and dignified struggle — what we call “the Sixth” — will hear what I am about to say, wherever they may be.

If anyone else is interested in knowing what happened today, they will have to go to the independent media to find out.

So, here we go. Welcome to the Zapatista reality (La Realidad).

I. A difficult decision.

When we erupted and interrupted in 1994 with blood and fire, it was not the beginning of war for us as Zapatistas.

The war from above, with its death and destruction, its dispossession and humiliation, its exploitation and the silence it imposed on the defeated, we had been enduring for centuries.

What began for us in 1994 is one of many moments of war by those below against those above, against their world.

This war of resistance is fought day-in and day-out in the streets of any corner of the five continents, in their countrysides and in their mountains.

It was and is ours, as it is of many from below, a war for humanity and against neoliberalism.

Against death, we demand life.

Against silence, we demand the word and respect.

Against oblivion, memory.

Against humiliation and contempt, dignity.

Against oppression, rebellion.

Against slavery, freedom.

Against imposition, democracy.

Against crime, justice.

Who with the least bit of humanity in their veins would or could question these demands?

And many listened to us then.

The war we waged gave us the privilege of arriving to attentive and generous ears and hearts in geographies near and far.

Even lacking what was then lacking, and as of yet missing what is yet to come, we managed to attain the other’s gaze, their ear, and their heart.

It was then that we saw the need to respond to a critical question.

“What next?”



Η Κομμούνα του Παρισιού

commune   Η Κομμούνα του Παρισιού έχει γενικά αντιμετωπιστεί, ιδιαίτερα στη μαρξιστική παράδοση, ως η πρώτη σημαντική προλεταριακή πολιτική εξέγερση. Για τον Λένιν, η εμπειρία της Κομμούνας κατέδειξε τη δυνατότητα ενός προσανατολισμένου πολιτικά κινήματος της εργατικής τάξης και την ανάγκη καταστροφής του αστικού κράτους για ν’ αντικατασταθεί, εάν η επανάσταση διαρκούσε, από ένα προλεταριακό κράτος. Υπάρχει, πράγματι, μια κλασική συζήτηση ανάμεσα στη λενινιστική άποψη και τη φιλελεύθερη ερμηνεία της Κομμούνας ή, με πιο γαλλικούς όρους, ανάμεσα στους Γιακωβίνους και τους Προυντονιστές.

   Ήταν η Κομμούνα μια διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης των ιδεωδών της δημοκρατίας όταν ήρθαν αντιμέτωπα με τη στρατιωτική ήττα του έθνους και την κατάρρευση της Δεύτερης Αυτοκρατορίας; Ή ήταν, αντίθετα, μια πολιτική επανάσταση που προήγαγε το αίτημα για πολιτική ελευθερία σε μια νέα θεσμική οργάνωση βασισμένη στο σχέδιο μιας εθελοντικής ομοσπονδίας ελεύθερων κοινοτήτων; Τα ενδιαφέροντα της έρευνάς μας είναι κάπως διαφορετικά. Χωρίς να μπορούμε σ’ αυτό το κείμενο ή να επανασυστήσουμε ή να προσπελάσουμε μια τέτοια θεμελιακή συζήτηση, θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σε άλλα δυνατά ιστορικά νοήματα της Κομμούνας, μερικά από τα οποία είναι γεμάτα σημασία για την κατανόηση του αστικού προβλήματος.

   Ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα να εξερευνήσουμε την υπόθεση που ετέθη από τον μεγάλο μαρξιστή φιλόσοφο Henry Lefebvre για την Κομμούνα ως αστική επανάσταση. Αν μια τέτοια ερμηνεία ήταν ορθή, η υπερβολική ώθηση της Κομμούνας πάνω στην πολιτική και την ιδεολογία του εργατικού κινήματος θα μπορούσε να είναι μια ένδειξη της ιστορικής σχέσης που εγκαθιδρύθηκε ανάμεσα στο αστικό πρόβλημα και το κοινωνικό κίνημα, που διατηρεί τον κύριο ρόλο στη διαδικασία της καπιταλιστικής εκβιομηχάνισης. Αντί να είναι μια καθυστερημένη συνέχεια της Γαλλικής Επανάστασης ή της αναγγελίας της επερχόμενης σοσιαλιστικής, η Κομμούνα θα μπορούσε, κάτω από αυτή την οπτική, να θεωρηθεί ως σημείο επαφής ανάμεσα στις αστικές αντιθέσεις και το εμφανιζόμενο εργατικό κίνημα, τόσο στις πιο αρχαϊκές πλευρές της (η επανάσταση των Ξεβράκωτων ενάντια στις αδικίες της εξουσίας) όσο και στα πιο προβλεπτικά του μέλλοντος θέματά της (η αυτοδιαχείριση της κοινωνίας).

   Αυτή η θεμελιώδης διάσταση της Κομμούνας, που ο Lefebvre έχει προβάλλει, έχει σε μεγάλο βαθμό απορριφθεί εξ’ αιτίας της πολιτικοποίησης της συζήτησης ανάμεσα στους μαρξιστές και τους φιλελεύθερους σε σχέση με το ιστορικό της νόημα. Ακόμα, η προσεκτική θεώρηση της μελέτης αυτής της διάστασης και η ιστορική μαρτυρία γι’ αυτή θα μπορούσαν ν’ αποδειχθούν εξαιρετικά βοηθητικά στην προσπάθειά μας να ερμηνεύσουμε τις μεταβαλλόμενες σχέσεις ανάμεσα στην πόλη, την κοινωνία και το κράτος.

Oι Kομμουνάροι

   Ποιοι ήταν οι Kομμουνάροι. Ποια η κοινωνική σύνθεση της Kομμούνας (commune). Aπό πρώτη ματιά εμφανίζεται να είναι μια εργατική εξέγερση αντίθετα με την εξέγερση του 1848 ή την αντίσταση στο Coup d’ Etat (πραξικόπημα) του 1851. …O κομμουνάρος ήταν ένα μισθωτό πρόσωπο. Και αν οι υπάλληλοι ήταν ακόμα παρόντες μεταξύ των επαναστατών το 1871, τα ελεύθερα επαγγέλματα, οι εισοδηματίες, οι έμποροι, οι υπάλληλοι αριθμούσαν όλοι μαζί μόνο το 16 των ανθρώπων που συνελήφθησαν, ενώ ήταν 27 το 1851.

   Οι περισσότεροι κομμουνάροι ήταν χειρώνακτες εργάτες. Αλλά τί είδος εργατών; Eργάτες από βιομηχανικές δραστηριότητες και ιδιαίτερα από τη μεταλλουργία. Όμως, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Μεταξύ των εξεγερμένων η πιο σημαντική ομάδα και η πιο υπεραντιπροσωπευόμενη, σε σχέση με τον ενεργό Παρισινό πληθυσμό ως σύνολο, ήταν οι εργάτες κατασκευών. Αυτοί ήταν οι αντιπρόσωποι της σύγχρονης βιομηχανίας. Εξέφραζαν τη φανταστική αστική ανάπτυξη και τις δραστηριότητες αστικής ανανέωσης στο Παρίσι στη διάρκεια της Δεύτερης Aυτοκρατορίας, κάτω από τη διεύθυνση του Haussmann, ενός από τους πιο φιλόδοξους πολεοδόμους στην ιστορία. …Συνεπώς, αν είναι αλήθεια ότι η μεγάλη πλειοψηφία των κομμουνάρων ήταν εργάτες, οι περισσότεροι δεν ήταν βιομηχανικό προλεταριάτο, αλλά παραδοσιακοί τεχνίτες και εργάτες στις κατασκευές που συνδέονταν με την αστική ανάπτυξη.



Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες γράφει για τον Ούγκο Τσάβες


O Κάρλος Αντρές Πέρες κατέβηκε από το αεροπλάνο που τον έφερε από το Νταβός της Ελβετίας το απόγευμα και ξαφνιάστηκε που είδε στον διάδρομο τον στρατηγό Φερνάντο Οτσόα Αντίτς, τον υπουργό του Αμυνας. «Τι συμβαίνει;» τον ρώτησε παραξενεμένος. Ο υπουργός τον καθησύχασε με τόσο αξιόπιστες δικαιολογίες, που ο πρόεδρος δεν πήγε στο Mέγαρο του Μιραφλόρες, παρά στην προεδρική κατοικία της Κασόνα. Είχε αρχίσει να αποκοιμιέται όταν ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας τον ξύπνησε μ’ ένα τηλεφώνημα για να τον πληροφορήσει για μια ένοπλη εξέγερση στο Μαρακαΐμπο. Δεν είχε προλάβει να μπει μες στο Προεδρικό Μέγαρο όταν ακούστηκαν τα πρώτα πυρά του Πυροβολικού.
Ηταν η 4η Φεβρουαρίου του 1992. Ο στρατηγός Ούγκο Τσάβες Φρίας, με τη μυστήρια μανία του για τις ιστορικές ημερομηνίες, βρισκόταν επικεφαλής της επίθεσης από το αυτοσχέδιο στρατηγείο του στο Μουσείο Ιστορίας της Πλανίσιε. Ο πρόεδρος αντιλήφθηκε τότε πως μόνη ελπίδα του ήταν η υποστήριξη του λαού και πήγε στα στούντιο της Βενεβιζιόν για να απευθυνθεί στη χώρα. Ωρες αργότερα, το στρατιωτικό κίνημα είχε αποτύχει.


Bobby Sands Diary


Bobby Sands kept a diary for the first seventeen days of his hunger strike, which began 32 years ago today.

Sunday 1st March

I am standing on the threshold of another trembling world. May God have mercy on my soul.

My heart is very sore because I know that I have broken my poor mother’s heart, and my home is struck with unbearable anxiety. But I have considered all the arguments and tried every means to avoid what has become the unavoidable: it has been forced upon me and my comrades by four-and-a-half years of stark inhumanity.


The Spanish Robin Hood

When Juan Manuel Sánchez Gordillo led a farm labourer’s raid on a supermarket he was redistributing wealth to the poor. You’d expect nothing less from the mayor of the communist utopia of Marinaleda
‘Utopias aren’t chimeras, they are the most noble dreams that people have’ … Mayor Sánchez Gordillo.
Dan Hancox – The Guardian

Last week, and not for the first time, Juan Manuel Sánchez Gordillo found himself in the Spanish headlines. Dubbed “Robin Hood” by El Pais, Sánchez Gordillo, the mayor of a small town in rural Andalusia, led farm labourers into supermarkets to expropriate basic living supplies: they filled trolleys with pasta, sugar, chickpeas and milk, left without paying, and distributed the loot to local food banks. His reasoning was blunt: “The crisis has a face and a name. There are many families who can’t afford to eat.”

It’s hard to overstate how close to the brink Spain is at More


Bandiera Rossa

bandierarossaS Bandiera Rossa (Italian for “Red Flag”), often also called Avanti Popolo after its opening words, is one of the most famous songs of the Italian labour movement. It glorifies the red flag, symbol of the socialist and communist movement. The text was written by Carlo Tuzzi in 1908; the melody is taken from two Lombardian folk songs.

Apart from the first Italian text, there are several variants which are identified with certain socialist or communist parties. The last two lines “Evviva il comunismo e la libertà” were put in the text after the rise of Benito Mussolini; at the same time the original beginning “Compagni avanti alla riscossa” was changed to “Avanti o popolo, alla riscossa“. Also, the word “comunismo” at the end of the chorus is often replaced with “socialismo“, especially in more recent renderings of the song.

Avanti o popolo, alla riscossa
Bandiera rossa, bandiera rossa
Avanti o popolo, alla riscossa
Bandiera rossa trionferà.


Che Guevara


Aprendimos a quererte / desde la historica altura
donde el sol de tu bravura / le puso cerco a la muerte.

Aqui se queda la clara, / la entranable transparencia
de tu querida presencia, / comandante Che Guevara.

Tu mano gloriosa y fuerte / sobre la historia dispara,
cuando todo Santa Clara / se despierta para verte.
Aqui …
Vienes quemando la brisa / con soles de primavera
para plantar la bandera / con la luz de tu sonrisa..
Aqui …
Tu amor revolucionario / te conduce a nueva empresa,
donde esperan la firmeza / de tu brazo libertario..
Aqui …
Seguiremos adelante / como junto a ti seguimos
y con Fidel te decimos: / “Hasta siempre, Comandante!”
Aqui …