Varlam Shalamov – What I Saw and Learned in the Kolyma Camps

Varlam Shalamov

1. The extraordinary fragility of human nature, of civilization. A human being would turn into a beast after three weeks of hard work, cold, starvation and beatings.

2. The cold was the principal means of corrupting the soul; in the Central Asian camps people must have held out longer — it was warmer there.

3. I learned that friendship and solidarity never arise in difficult, truly severe conditions — when life is at stake. Friendship arises in difficult but bearable conditions (in the hospital, but not in the mine).

4. I learned that spite is the last human emotion to survive. A starving man has only enough flesh to feel spite — he is indifferent to everything else.

5. I learned the difference between prison, which strengthens character, and work camps, which corrupt the human soul.

6. I learned that Stalin’s «triumphs» were possible because he slew innocent people: had there been an organized movement, even one-tenth in number, but organized, it would have swept Stalin away in two days.

7. I learned that humans became human because they are physically stronger, tougher than any animal — no horse endures work in the Far North.

8. I saw that the only group that retained a bit of their humanity, despite the starvation and abuse, were the religious, the sectarians, almost all of them — and the majority of the priests.

9. The first ones to be corrupted, the most susceptible, are the party members and military men.



Ένας άλλος κόσμος είναι δω και δεν είναι καπιταλιστικός

Κάποτε η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε υποστηρίξει ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική στον καπιταλισμό». «Και όμως υπάρχει εναλλακτική και είναι ήδη εδώ», υποστηρίζει από την άλλη, ο διάσημος κοινωνιολόγος Manuel Castells, γνωστός για την οξυδέρκεια του όντας ένας από τους πρώτους διανοητές που διέκριναν την μετάβαση από την βιομηχανική κοινωνία στην δικτυακή κοινωνία της πληροφορίας.

Στη νέα του δουλειά, ο Castells υποστηρίζει ότι εν μέσω κρίσης μια νέα δομική αλλαγή λαμβάνει χώρα στις κοινωνίες της Δύσης. Πλήθος νέων ανθρώπων αυτο-οργανώνεται και παίρνει τις τύχες στα χέρια του, ανακτώντας βασικές παραγωγικές διαδικασίες από την αγορά και συμπληρώνοντας το Κράτος στην εξασφάλιση πρόνοιας. Η εμπειρική έρευνα των Castells, Conill και της ομάδας τους στη Βαρκελώνη, η οποία αποτυπώνεται στο ντοκιμαντέρ «Φόρος Τιμής στην Καταλονία ΙΙ» (αναφορά στο ομώνυμο έργο του Όργουελ για το αναρχικό πείραμα στην Καταλονία κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου), αναλύει πληθώρα παραγωγικών πειραμάτων στην πόλη όπως συνεταιρισμούς βιολογικών τροφίμων που φέρνουν μαζί παραγωγούς και καταναλωτές, κοοπερατίβες συστέγασης, συνεταιριστικές τράπεζες με κοινωνικές επενδύσεις, τοπικά νομίσματα και ανταλλακτικές αγορές, παιδικούς σταθμούς και σχολεία διαχειριζόμενα από τους γονείς, συνεταιρισμούς πρωτοβάθμιας ιατρικής βοήθειας, καλλιτεχνικές ομάδες, αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα, αστικούς κήπους, ακόμα και συνεταιριστικά γηροκομεία. Εν μέσω ενός καπιταλιστικού συστήματος το οποίο καταρρέει, αδυνατώντας να ικανοποιήσει πια βασικές ανάγκες, οι άνθρωποι αυτοί, υποστηρίζει ο Castells, παράγουν αξίες χρήσης έξω από την αγορά, κτίζοντας μια νέα μη-καπιταλιστική οικονομία αλληλοβοήθειας και συνεργασίας.


Γράμμα του Nicola Sacco στο γιο του


Αν δεν αλλάξει κάτι, θα μας εκτελέσουν στην ηλεκτρική καρέκλα, αμέσως μετά τα μεσάνυχτα,

Επομένως είμαι εδώ τώρα,  δίπλα σου, με αγάπη και ανοιχτή καρδιά,

Όπως ήμουν και εχθές.

Μην κλάψεις, Dante. Αρκετά δάκρυα ξοδεύτηκαν,

σαν της μητέρας σου τα δάκρυα που στέρεψαν εφτά χρόνια τώρα,

χωρίς να κάνουν και κανένα καλό.

Για αυτό γιέ μου, αντί να κλάψεις, στάσου δυνατός και γενναίος,

για να μπορείς να παρηγορήσεις τη μητέρα σου.


Κι όταν θα θες να την αποσπάς από την αποκαρδιωτική μοναξιά,

να την πηγαίνεις μια μεγάλη βόλτα στην ήρεμη εξοχή,

να μαζεύετε λουλούδια από δω και από κει.

Και να ξεκουράζεστε κάτω από τη σκιά των δέντρων, δίπλα στη μουσική του νερού,

η γαλήνη της φύσης, θα της αρέσει τόσο πολύ,

Όπως σίγουρα και σε σένα.

Αλλά γιε μου, πρέπει να θυμάσαι: Μη δώσεις όλο σου τον εαυτό.


Χαμήλωσε λίγο τον εαυτό σου, μόνο ένα βήμα, για να βοηθήσεις τους αδύναμους στο πλάι σου.

Τους αδύναμους, που ζητούν βοήθεια, τους διωκόμενους και τα θύματα.

Είναι φίλοι σου, φίλοι δικοί μου και δικοί σου, είναι οι σύντροφοι που παλεύουν,

Ναι και καμιά φορά πέφτουν.

Όπως ο πατέρας σου, ο πατέρας σου και ο Bartolo, έπεσαν στη μάχη.

Πάλεψαν και έχασαν τη ζωή τους μόλις χθες, στη διεκδίκηση της ευτυχίας,

και της ελευθερίας για όλους.


Στον αγώνα της ζωής, θα βρεις, θα βρεις περισσότερη αγάπη.

Και επίσης στον αγώνα, είναι που θα σ’ αγαπήσουν. 


Απόδοση- Επιμέλεια: Θάνος Ανδρίτσος

Εδώ το γράμμα του Nicola Sacco μελοποιημένο από τον Pete Seeger:




noam chomskyBy Noam Chomsky

Almost every day brings news of awful crimes, but some are so heinous, so horrendous and malicious, that they dwarf all else. One of those rare events took place on July 17, when Malaysian Airlines MH17 was shot down in Eastern Ukraine, killing 298 people.

The Guardian of Virtue in the White House denounced it as an “outrage of unspeakable proportions,” which he attributed to “Russian support.” His UN Ambassador thundered that “when 298 civilians are killed” in the “horrific downing” of a civilian plane, “we must stop at nothing to determine who is responsible and to bring them to justice.” She also called on Putin to end his shameful efforts to evade his very clear responsibility.

True, the “irritating little man” with the “ratlike face” (Timothy Garton Ash) had called for an independent investigation, but that could only have been because of sanctions from the one country courageous enough to impose them, the United States, while Europeans had cowered in fear.

On CNN, former U.S. Ambassador to Ukraine William Taylor assured the world that the irritating little man “is clearly responsible…for the shoot down of this airliner.” For weeks, lead stories reported on the anguish of the families, the lives of the murdered victims, the international efforts to claim the bodies, the fury over the horrific crime that “stunned the world,” as the press reported daily in grisly detail.

Every literate person, and certainly every editor and commentator, instantly recalled another case when a plane was shot down with comparable loss of life: Iran Air 655 with 290 killed, including 66 children, shot down in Iranian airspace in a clearly identified commercial air route. The crime was not carried out “with U.S. support,” nor has its agent ever been uncertain. It was the guided-missile cruiser USS Vincennes, operating in Iranian waters in the Persian Gulf.

The commander of a nearby U.S. vessel, David Carlson, wrote in the U.S. Naval Proceedings that he “wondered aloud in disbelief” as “’The Vincennes announced her intentions” to attack what was clearly a civilian aircraft. He speculated that “Robo Cruiser,” as the Vincennes was called because of its aggressive behavior, “felt a need to prove the viability of Aegis (the sophisticated anti-aircraft system on the cruiser) in the Persian Gulf, and that they hankered for the opportunity to show their stuff.”

Two years later, the commander of the Vincennes and the officer in charge of anti-air warfare were given the Legion of Merit award for “exceptionally meritorious conduct in the performance of outstanding service” and for the “calm and professional atmosphere” during the period of the destruction of the Iranian Airbus, which was not mentioned in the award.

President Reagan blamed the Iranians and defended the actions of the warship, which “followed standing orders and widely publicized procedures, firing to protect itself against possible attack.” His successor, Bush I, proclaimed that “I will never apologize for the United States — I don’t care what the facts are… I’m not an apologize-for-America kind of guy.”

No evasions of responsibility here, unlike the barbarians in the East.

There was little reaction at the time: no outrage, no desperate search for victims, no passionate denunciations of those responsible, no eloquent laments by the US Ambassador to the UN about the “immense and heart-wrenching loss” when the airliner was downed. Iranian condemnations were occasionally noted, but dismissed as “boilerplate attacks on the United States” (Philip Shenon, New York Times).



Πιοτρ Κροπότκιν: Προς τους νέους

kropotΣε σας τους νέους θέλω να μιλήσω σήμερα. Οι γέροι — εννοώ φυσικά τους γέρους στην καρδιά και το πνεύμα— ας αφήσουν στην άκρη το βιβλιαράκι μου αυτό για να μην κουραστούν διαβάζοντας κάτι που δεν θα τους πει τίποτε.

Υποθέτω ότι είσαι περίπου δεκαοκτώ ή είκοσι χρονών, ότι τελειώνεις με την μαθητεία σου σε μια Τέχνη με τις σπουδές σου, και ότι τώρα βγαίνεις στην ζωή. Φαντάζομαι ότι το πνεύμα σου είναι απαλλαγμένο από τις προλήψεις τις οποίες διάφοροι άνθρωποι προσπάθησαν να σου εμφυσήσουν, ότι δεν φοβάσαι τον διάβολο και ότι δεν δίνεις σημασία στα παραληρήματα των παπάδων και των ιεροκηρύκων.

Υποθέτω ακόμη ότι δεν είσαι ένας από εκείνους τους ανόητους λιμοκοντόρους —θλιβερά προϊόντα μιας κοινωνίας σε παρακμή— που επιδεικνύουν τα γελοία παντελόνια και τις πιθηκίσιες φάτσες τους στους δρόμους, και οι οποίοι ήδη σ’ αυτήν την ηλικία δεν κυριαρχούνται από τίποτε άλλο πέρα από την ακόρεστη επιθυμία για απολαύσεις έναντι οποιουδήποτε τιμήματος… Απεναντίας πιστεύω ότι η καρδιά σου είναι ζωντανή, γι’ αυτό ακριβώς και σου μιλώ.

Ξέρω ότι μπροστά σου ορθώνεται ένα τεράστιο ερωτηματικό. Πολύ συχνά αναρωτιέσαι: «Τι θα γίνω στην ζωή μου;». Είναι γεγονός πως όταν ένας άνθρωπος είναι νέος πιστεύει ότι, έχοντας μάθει μια τέχνη ή σπουδάσει μια επιστήμη για κάποια χρόνια, με έξοδα της κοινωνίας, δεν το έκανε για να γίνει ένα όργανο εκμετάλλευσης. Θα ήταν πολύ διεφθαρμένος και ανήθικος, εάν δεν είχε ποτέ ονειρευτεί πως κάποια μέρα θα χρησιμοποιούσε την ευφυΐα, τις ικανότητες και τις γνώσεις του για να βοηθήσει στην χειραφέτηση εκείνων που σήμερα σέρνονται μέσα στην εξαθλίωση και την αμάθεια.

Είσαι κι εσύ ένας από εκείνους που είχαν ένα τέτοιο όραμα, δεν είναι έτσι; Πολύ καλά! Ας δούμε λοιπόν τι θα κάνεις για να γίνει το όνειρό σου πραγματικότητα.

Δεν ξέρω μέσα σε ποιο κοινωνικό περιβάλλον γεννήθηκες. Πιθανόν, ευνοημένος από την τύχη, να έχεις στρέψει την προσοχή σου στην σπουδή μιας επιστήμης — θα γίνεις γιατρός, δικηγόρος. φιλόλογος ή επιστήμων. ‘Ένας μεγάλος δρόμος ανοίγεται εμπρός σου. Βγαίνεις στον στίβο της ζωής εφοδιασμένος με πλούσιες γνώσεις κι ένα καλλιεργημένο πνεύμα· ή, πιθανότατα, είσαι ένας απλός τεχνίτης με επιστημονική γνώση που περιορίζεται στα λίγα εκείνα που έμαθες στο σχολείο. Έχεις όμως το πλεονέκτημα να ξέρεις από πρώτο χέρι το νόημα μιας ζωής εξαντλητικού μόχθου που αποτελεί την μοίρα του εργάτη της εποχής  μας.


Προς τους γιατρούς

Ξετυλίγοντας την σκέψη μας, ας υποθέσουμε κατ’ αρχάς πως έχεις σπουδάσει μια επιστήμη. Ας πούμε ότι μόλις τέλειωσες την ιατρική. Αύριο ένας φτωχοντυμένος άνθρωπος θα έρθει να σε παρακαλέσει να επισκεφτείς μια άρρωστη γυναίκα. Θα σε οδηγήσει σ’ ένα από εκείνα τα σοκάκια που είναι τόσο στενά ώστε όταν σι γείτονες δίνουν τα χέρια σχεδόν αγγίζουν τα κεφάλια των περαστικών. Μπαίνοντας στην αυλή θα σε τυλίξει η μπόχα απ’ την μούχλα και την υγρασία· με το φως ενός φαναριού που τρεμουλιάζει, θ’ ανέβεις δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε θεοβρώμικες σκάλες και να ‘σαι μέσα σ’ ένα σκοτεινό, παγωμένο δωμάτιο όπου θα δεις την άρρωστη ξαπλωμένη πάνω σ’ ένα αχυρόστρωμα και σκεπασμένη με παλιοκούρελα. Γύρω σου μερικά χλωμά, πελιδνά παιδάκια. Τουρτουρίζουν κάτω από τα πανωφόρια τους, θα σε κοιτούν με τα μεγάλα, ορθάνοιχτα μάτια τους. Ο άντρας της άρρωστης όλη του την ζωή δούλευε δώδεκα και δεκατρείς ώρες την ημέρα από ‘δώ κι από ‘κει. Τώρα, εδώ και τρεις μήνες, είναι άνεργος. Το να μένει χωρίς δουλειά, δεν είναι σπάνιο φαινόμενο για το επάγγελμά του. Συμβαίνει κάθε χρόνο περιοδικά. Αλλά παλιότερα, όταν δεν είχε δουλειά, η γυναίκα του πήγαινε και δούλευε σαν παραδουλεύτρα έπλενε ίσως τα πουκάμισά σου για μερικές πεντάρες την ημέρα. Τώρα όμως, πάνε δυο μήνες που είναι κατάκοιτη και More


Between Light and Shadow

¨We think it is necessary for one of us to die so that Galeano lives¨


translated into English for Enlace Zapatista

In La Realidad [Reality], Planet Earth

May 2014

Compañera, compañeroa, compañero:

Good evening, afternoon, or morning, whichever it may be in your geography, time, and way of being.

Good very early morning.

I would like to ask the compañeras, compañeros and compañeroas of the Sixth who came from other places, especially the compañeros from the independent media, for your patience, tolerance, and understanding for what I am about to say, because these will be the final words that I speak in public before I cease to exist.

I am speaking to you and to those who listen to and look at us through you.

Perhaps at the start, or as these words unfold, the sensation will grow in your heart that something is out of place, that something doesn’t quite fit, as if you were missing one or various pieces that would help make sense of the puzzle that is about to be revealed to you. As if indeed what is missing is still pending.

Maybe later — days, weeks, months, years or decades later — what we are about to say will be understood.

My compañeras and compañeros at all levels of the EZLN do not worry me, because this is indeed our way here: to walk and to struggle, always knowing that what is missing is yet to come.

What’s more, and without meaning to offend anyone, the intelligence of the Zapatista compas is way above average.

In addition, it pleases and fills us with pride that this collective decision will be made known in front of compañeras, compañeros and compañeroas, both of the EZLN and of the Sixth.

And how wonderful that it will be through the free, alternative, and independent media that this archipelago of pain, rage, and dignified struggle — what we call “the Sixth” — will hear what I am about to say, wherever they may be.

If anyone else is interested in knowing what happened today, they will have to go to the independent media to find out.

So, here we go. Welcome to the Zapatista reality (La Realidad).

I. A difficult decision.

When we erupted and interrupted in 1994 with blood and fire, it was not the beginning of war for us as Zapatistas.

The war from above, with its death and destruction, its dispossession and humiliation, its exploitation and the silence it imposed on the defeated, we had been enduring for centuries.

What began for us in 1994 is one of many moments of war by those below against those above, against their world.

This war of resistance is fought day-in and day-out in the streets of any corner of the five continents, in their countrysides and in their mountains.

It was and is ours, as it is of many from below, a war for humanity and against neoliberalism.

Against death, we demand life.

Against silence, we demand the word and respect.

Against oblivion, memory.

Against humiliation and contempt, dignity.

Against oppression, rebellion.

Against slavery, freedom.

Against imposition, democracy.

Against crime, justice.

Who with the least bit of humanity in their veins would or could question these demands?

And many listened to us then.

The war we waged gave us the privilege of arriving to attentive and generous ears and hearts in geographies near and far.

Even lacking what was then lacking, and as of yet missing what is yet to come, we managed to attain the other’s gaze, their ear, and their heart.

It was then that we saw the need to respond to a critical question.

“What next?”



Η Κομμούνα του Παρισιού

commune   Η Κομμούνα του Παρισιού έχει γενικά αντιμετωπιστεί, ιδιαίτερα στη μαρξιστική παράδοση, ως η πρώτη σημαντική προλεταριακή πολιτική εξέγερση. Για τον Λένιν, η εμπειρία της Κομμούνας κατέδειξε τη δυνατότητα ενός προσανατολισμένου πολιτικά κινήματος της εργατικής τάξης και την ανάγκη καταστροφής του αστικού κράτους για ν’ αντικατασταθεί, εάν η επανάσταση διαρκούσε, από ένα προλεταριακό κράτος. Υπάρχει, πράγματι, μια κλασική συζήτηση ανάμεσα στη λενινιστική άποψη και τη φιλελεύθερη ερμηνεία της Κομμούνας ή, με πιο γαλλικούς όρους, ανάμεσα στους Γιακωβίνους και τους Προυντονιστές.

   Ήταν η Κομμούνα μια διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης των ιδεωδών της δημοκρατίας όταν ήρθαν αντιμέτωπα με τη στρατιωτική ήττα του έθνους και την κατάρρευση της Δεύτερης Αυτοκρατορίας; Ή ήταν, αντίθετα, μια πολιτική επανάσταση που προήγαγε το αίτημα για πολιτική ελευθερία σε μια νέα θεσμική οργάνωση βασισμένη στο σχέδιο μιας εθελοντικής ομοσπονδίας ελεύθερων κοινοτήτων; Τα ενδιαφέροντα της έρευνάς μας είναι κάπως διαφορετικά. Χωρίς να μπορούμε σ’ αυτό το κείμενο ή να επανασυστήσουμε ή να προσπελάσουμε μια τέτοια θεμελιακή συζήτηση, θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σε άλλα δυνατά ιστορικά νοήματα της Κομμούνας, μερικά από τα οποία είναι γεμάτα σημασία για την κατανόηση του αστικού προβλήματος.

   Ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα να εξερευνήσουμε την υπόθεση που ετέθη από τον μεγάλο μαρξιστή φιλόσοφο Henry Lefebvre για την Κομμούνα ως αστική επανάσταση. Αν μια τέτοια ερμηνεία ήταν ορθή, η υπερβολική ώθηση της Κομμούνας πάνω στην πολιτική και την ιδεολογία του εργατικού κινήματος θα μπορούσε να είναι μια ένδειξη της ιστορικής σχέσης που εγκαθιδρύθηκε ανάμεσα στο αστικό πρόβλημα και το κοινωνικό κίνημα, που διατηρεί τον κύριο ρόλο στη διαδικασία της καπιταλιστικής εκβιομηχάνισης. Αντί να είναι μια καθυστερημένη συνέχεια της Γαλλικής Επανάστασης ή της αναγγελίας της επερχόμενης σοσιαλιστικής, η Κομμούνα θα μπορούσε, κάτω από αυτή την οπτική, να θεωρηθεί ως σημείο επαφής ανάμεσα στις αστικές αντιθέσεις και το εμφανιζόμενο εργατικό κίνημα, τόσο στις πιο αρχαϊκές πλευρές της (η επανάσταση των Ξεβράκωτων ενάντια στις αδικίες της εξουσίας) όσο και στα πιο προβλεπτικά του μέλλοντος θέματά της (η αυτοδιαχείριση της κοινωνίας).

   Αυτή η θεμελιώδης διάσταση της Κομμούνας, που ο Lefebvre έχει προβάλλει, έχει σε μεγάλο βαθμό απορριφθεί εξ’ αιτίας της πολιτικοποίησης της συζήτησης ανάμεσα στους μαρξιστές και τους φιλελεύθερους σε σχέση με το ιστορικό της νόημα. Ακόμα, η προσεκτική θεώρηση της μελέτης αυτής της διάστασης και η ιστορική μαρτυρία γι’ αυτή θα μπορούσαν ν’ αποδειχθούν εξαιρετικά βοηθητικά στην προσπάθειά μας να ερμηνεύσουμε τις μεταβαλλόμενες σχέσεις ανάμεσα στην πόλη, την κοινωνία και το κράτος.

Oι Kομμουνάροι

   Ποιοι ήταν οι Kομμουνάροι. Ποια η κοινωνική σύνθεση της Kομμούνας (commune). Aπό πρώτη ματιά εμφανίζεται να είναι μια εργατική εξέγερση αντίθετα με την εξέγερση του 1848 ή την αντίσταση στο Coup d’ Etat (πραξικόπημα) του 1851. …O κομμουνάρος ήταν ένα μισθωτό πρόσωπο. Και αν οι υπάλληλοι ήταν ακόμα παρόντες μεταξύ των επαναστατών το 1871, τα ελεύθερα επαγγέλματα, οι εισοδηματίες, οι έμποροι, οι υπάλληλοι αριθμούσαν όλοι μαζί μόνο το 16 των ανθρώπων που συνελήφθησαν, ενώ ήταν 27 το 1851.

   Οι περισσότεροι κομμουνάροι ήταν χειρώνακτες εργάτες. Αλλά τί είδος εργατών; Eργάτες από βιομηχανικές δραστηριότητες και ιδιαίτερα από τη μεταλλουργία. Όμως, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Μεταξύ των εξεγερμένων η πιο σημαντική ομάδα και η πιο υπεραντιπροσωπευόμενη, σε σχέση με τον ενεργό Παρισινό πληθυσμό ως σύνολο, ήταν οι εργάτες κατασκευών. Αυτοί ήταν οι αντιπρόσωποι της σύγχρονης βιομηχανίας. Εξέφραζαν τη φανταστική αστική ανάπτυξη και τις δραστηριότητες αστικής ανανέωσης στο Παρίσι στη διάρκεια της Δεύτερης Aυτοκρατορίας, κάτω από τη διεύθυνση του Haussmann, ενός από τους πιο φιλόδοξους πολεοδόμους στην ιστορία. …Συνεπώς, αν είναι αλήθεια ότι η μεγάλη πλειοψηφία των κομμουνάρων ήταν εργάτες, οι περισσότεροι δεν ήταν βιομηχανικό προλεταριάτο, αλλά παραδοσιακοί τεχνίτες και εργάτες στις κατασκευές που συνδέονταν με την αστική ανάπτυξη.



Άννα Αχμάτοβα (Анна Ахматова)


Η Άννα Αχμάτοβα, ζωγραφισμένη από τον Ρώσο κυβιστή, Νάθαν Αλτμάν, το 1915.

Η Άννα Αχμάτοβα (Анна Ахматова) στέκει στον 20ο αιώνα χώρια από όλους τους άλλους ποιητές της Ρωσίας, όπως στεκόταν ένα αιώνα πριν από αυτήν, τον 19ο και ο Αλέξανδρος Πούσκιν. 

  Υπήρχαν και άλλοι πολύ μεγάλοι ποιητές συνομήλικοί και συνάδελφοί της, όπως πρώτος και καλύτερος ο πρώτος σύζυγός της Νικολάι Γκουμιλιόφ, όπως οΑλέξανδρος Μπλοκ, τον οποίον, όπως και τον Πούσκιν αποκαλούσαν «Ήλιο της ρωσικής ποίησης», όπως ο Όσιπ Μάντελσταμ, ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, οΜπορίς Πάστερνακ

  Αλλά η Αχμάτοβα ήταν μια και μοναδική. Πέρα από το διαχωρισμό των ποιητών σε άνδρες και γυναίκες, πέρα από τις σχολές που αντιπροσώπευαν. Πέρα από την ηλικία και τον ρόλο που έπαιζαν στις ποιητικές συντεχνίες της εποχής.

  Στεκόταν πάνω από τις σχολές, πάνω από την κοινωνία, πάνω από την εποχή της. Η ποίησή της είναι διαχρονική, εκτός τόπου και χρόνου.

  Το μυστικό της ποίησής της, κρύβεται στο γεγονός, ότι ήταν απολύτως κατανοητή, οι στίχοι της απευθύνονταν εξίσου σε διανοούμενους και πλύστρες, σε ανθρώπους καλής κοινωνίας και στο περιθώριο. Απλοί, με καθημερινές μεταφορές και καθημερινά επίθετα, σαν ενδοφλέβιο φάρμακο, που δρα άμεσα και αποτελεσματικά.

  Χωρίς τον πολιτιστικό πλούτο και τις μυθολογικές αναφορές του Μάντελσταμ. Χωρίς τους εξωτισμούς του Νικολάι Γκουμιλιόφ, χωρίς τους εκλεπτισμούς του Μιχαήλ Κουζμίν. Τα ονόματα δεν επιλέχθηκαν τυχαία – όλοι τους ήταν συνάδελφοι, φίλοι, όλοι θαμώνες του καλλιτεχνικού υπογείου «Αδέσποτος σκύλος» στην Αγία Πετρούπολη, όπου μαζευόταν όλη η μποέμ κοινωνία της ρωσικής τότε πρωτεύουσας.
Η Αχμάτοβα θα μπορούσε να είχε φύγει από τη Ρωσία, όπως έκαναν τόσοι και τόσοι καλλιτέχνες με το ξέσπασμα της κόκκινης τρομοκρατίας μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, αλλά δεν έφυγε. Την απόφασή της η ίδια η ποιήτρια εξήγησε πολύ απλά, όπως μιλούσε και έγραφε πάντα, ακόμα το 1928 στον βιογράφο της, Πάβελ Λουκνίτσκι:

«Υπάρχουν δύο εκδοχές, είπε τότε: είτε όλοι έφυγαν, είτε όλοι έμειναν.

  Εκδοχή πρώτη.. Όλοι έφυγαν. Δεν υπάρχει Ερμιτάζ, οι πίνακες του Ρέμπραντ αντικαθιστούν τα τραπεζομάντηλα και τα χαλάκια, γιατί δεν υπάρχει κανείς να εξηγήσει τι αντιπροσωπεύουν. Τα Χειμερινά Ανάκτορα ένας σωρός από στάχτες, εκεί μένουν οι άστεγοι. Απόλυτο χάος. Οι ξένοι δεν θα επέμβαιναν – θα περίμεναν, πιστεύοντας ότι βρέθηκαν μπροστά στη Νέα Αμερική, την οποία θα ανακαλύψουν και θα τεμαχίσουν.



Autonomía Zapatista – Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός

Το ντοκιμαντέρ “Autonomia Zapatista” γυρίστηκε από την ανεξάρτητη ομάδα “Arte-Musica-Video” με τη συμφωνία των Αυτόνομων Αρχών των Ζαπατίστας.

Πρόθεσή του είναι να τεκμηριώσει μέσα από βιντεοσκοπήσεις, μαρτυρίες και συνεντεύξεις την καινούργια πολιτική αντίληψη και πρακτική που χτίζεται, κάτω από την αρχή του «κυβερνώ υπακούοντας», στην εξεγερμένη Τσιάπας. Πρακτική που αποδεικνύει στον κόσμο ολόκληρο την υπαρκτή δυνατότητα της οικοδόμησης άλλων κοινωνικών σχέσεων και ενός νέου τρόπου άσκησης της πολιτικής και της δημοκρατίας.

Το ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται στην διαδικασία της αυτονομίας σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής (υγεία, εκπαίδευση, δικαιοσύνη, παραγωγή) αλλά και στο εχθρικό περιβάλλον (στρατιωτικοποίηση, παραστρατιωτικές ομάδες, απειλές και επιθέσεις ενορχηστρωμένες από τις κυβερνήσεις του Μεξικού και τις πολυεθνικές), μέσα στο οποίο υλοποιείται η οικοδόμηση ενός άλλου πολιτεύματος, μιας άλλης καθημερινότητας αντίστασης και μιας άλλης κοινωνίας…

«Θέλουμε να επινοήσουμε μια πολιτική από τα κάτω προς τα πάνω. Μια πολιτική που το «κυβερνώ υπακούοντας» θα είναι κάτι παραπάνω από ένα σύνθημα. Μια πολιτική που δεν θα έχει σκοπό την εξουσία. Μια πολιτική που το «δημοψήφισμα» και η «διαβούλευση» θα είναι κάτι παραπάνω από δύσκολες ορθογραφικά λέξεις. Μια πολιτική που ο δημόσιος αξιωματούχος θα μπορεί να είναι ανακλητός από το λαό.
….Η δημοκρατία είναι η άσκηση της εξουσίας από όλους, από όλες. Κάθε στιγμή, σε κάθε τόπο..»
Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος.


Ο Κάρλος Τάιμπο στην Αθήνα

Οι εισηγήσεις από την εκδήλωση με θέμα «Αποανάπτυξη: Εναλλακτική στην κρίση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα;» που διοργάνωσαν οι: Εφημερίδα των Συντακτών, Συν Άλλοις, Εκδόσεις των Συναδέλφων [] Ο Κάρλος Τάιμπο, συγγραφέας του Η Πρόταση της Αποανάπτυξης, είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Ανάμεσα στα τελευταία του έργα ξεχωρίζουν τα Δεν είναι όπως μας τα λένε. Μια κριτική της υπαρκτής Ευρωπαϊκής Ένωσης (2004), Μια αναρχική-ελευθεριακή ανθολογία για χρήση των νέων γενιών (2010), Η αποανάπτυξη με απλά λόγια (2011), Το κίνημα 15 Μάη σε εξήντα ερωτήσεις (2011), Ισπανία, ένδοξη χώρα. Μετάβαση, θαύμα και κατάρρευση (2012). Η πρόταση της αποανάπτυξης είναι το πρώτο βιβλίο του που μεταφράζεται στα ελληνικά.
Παρεμβαίνουν οι Γιώργος Κολέμπας και Γιάννης Μπίλλας, συγγραφείς του βιβλίου Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης – τοπικοποίησης


Κροπότκιν: Ένας «αναρχικός πρίγκιπας»

Kropotkin_grΣαν σήμερα, στις 9 Δεκεμβρίου του 1842, γεννήθηκε ο Πιοτρ Κροπότκιν, από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του αναρχικού κινήματος.

Πατέρας του ο πρίγκιπας Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, αξιωματικός του στρατού του Τσάρου, και μητέρα του η Αικατερίνα Νικολάεβνα Σουλίμα, κόρη στρατηγού με φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή της, την οποία όμως ο Κροπότκιν θα χάσει σε νεαρή ηλικία. Ο θάνατός της θα τoν επηρεάσει καθώς ο πατέρας του θα ξαναπαντρευτεί μία αυταρχική γυναίκα και οι σχέσεις τους θα κλονιστούν. Ακολουθώντας την πορεία που ο πατέρας του χάραξε για κείνον, σε ηλικία 15 ετών θα βρεθεί στην επίλεκτη στρατιωτική σχολή, το Σώμα των Πριγκίπων.

Θα επιλέξει να μην υποταχτεί σε κάτι που δεν τον εκφράζει. Διαβάζει πολύ και επιδίδεται στην έκδοση μίας εφημερίδας. Αποφοιτώντας από τη σχολή θα ζητήσει να μετατεθεί σε σύνταγμα της Σιβηρίας. Τα πέντε χρόνια που θα παραμείνει εκεί αφιερώνεται σε γεωγραφικές έρευνες και μελέτες. Όταν θα του προταθεί η θέση του Γραμματέα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, θα αρνηθεί. Το ίδιο θα κάνει και αργότερα. Θα απαρνηθεί όσους τίτλους του προτάθηκαν θέλοντας να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη. Κι αυτό θα είναι η αρχή της αναρχικής πορείας του.




LunacharskySmallerЛ. Троцкий
За последнее десятилетие политические события развели нас в разные лагери, так что за судьбой Луначарского я мог следить только по газетам. Но были годы, когда нас связывали тесные политические связи, и когда личные отношения, не отличаясь интимностью, носили очень дружественный характер.

Луначарский был на четыре-пять лет моложе Ленина и почти на столько же старше меня. Незначительная сама по себе разница в возрасте означала, однако, принадлежность к двум революционным поколениям. Войдя в политическую жизнь гимназистом в Киеве, Луначарский стоял еще под влиянием последних раскатов террористической борьбы народовольцев против царизма. Для моих более тесных современников борьба народовольцев были уже только преданием.

Со школьной скамьи Луначарский поражал разносторонней талантливостью. Он писал, разумеется, стихи, легко схватывал философские идеи, прекрасно читал на студенческих вечеринках, был незаурядным оратором, и на его писательской палитре не было недостатка в красках. Двадцатилетним юношей он способен был читать доклады о Ницше, сражаться по поводу категорического императива, защищать теорию ценности Маркса и сопоставлять Софокла с Шекспиром. Его исключительная даровитость органически сочеталась в нем с расточительным дилетантизмом дворянской интеллигенции, который наивысшее свое публицистическое выражение нашел некогда в лице Александра Герцена. More


Bloody Rosa


Rosa Luxemburg, (1871-1919)

Born on March 5th, 1871 in Zamoshc of Congress Poland, Rosa Luxemburg was born into a Jewish family, the youngest of five children. In 1889, at 18 years old, Luxemburg’s revolutionary agitation forced her to move to Zürich, Switzerland, to escape imprisonment. While in Zürich, Luxemburg continued her revolutionary activities from abroad, while studying political economy and law; receiving her doctorate in 1898. She met with many Russian Social Democrats (at a time before the R.S.D.L.P. split); among them the leading members of the party: Georgy Plekhanov and Pavel Axelrod. It was not long before Luxemburg voiced sharp theoretical differences with the Russian party, primarily over the issue of Polish self-determination: Luxemburg believed that self-determination weakened the international Socialist movement, and helped only the bourgeoisie to strengthen their rule over newly independent nations. Luxemburg split with both the Russian and Polish Socialist Party over this issue, who believed in the rights of Russian national minorities to self-determination. In opposition, Luxemburg helped create the Polish Social Democratic Party.

During this time Luxemburg met her life-long companion Leo Jogiches, who was head of the Polish Socialist Party. While Luxemburg was the speaker and theoretician of the party, Jogiches complimented her as the organiser of the party. The two developed an intense personal and political relationship throughout the rest of their lives.<


Αποανάπτυξη: Εναλλακτική στην κρίση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα;

Ζούμε μια περίοδο όπου η έννοια της ανάπτυξης είναι ταυτισμένη με την οικονομική μεγέθυνση. Η ανάπτυξη παρουσιάζεται ως η αυτονόητη κοινωνική συμφωνία που συμβάλλει καθοριστικά στην πρόοδο. Η μεγέθυνση της οικονομικής δραστηριότητας φαντάζει ως κλειδί εξόδου από τη βαθιά, παγκόσμια οικονομική κρίση· ως το όχημα που όχι μόνο θα μας ξαναφέρει στην ευημερία της προηγούμενης περιόδου, αλλά και θα μας οδηγήσει σε νέες, ακόμα πλουσιότερες Εδέμ.

Η θεωρία της αποανάπτυξης παρουσιάζεται από πολλούς ως η εναλλακτική απέναντι στην κρίση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αλλά τι ακριβώς είναι η αποανάπτυξη;

Αποτελεί απλώς μια κριτική στο τι είναι ανάπτυξη, στο τι θεωρούμε ανάπτυξη; Ή αποτελεί, επιπλέον, και άρνηση της κοινωνικής εκμετάλλευσης και της λεηλασίας της φύσης· κριτική στο φαντασιακό της κατανάλωσης και άρνηση της επιβαλλόμενης ομοιομορφίας· κριτική στην κυριαρχία της οικονομίας, στον καπιταλισμό και στο αξιακό του σύστημα;



Μαριναλέδα : Το ανδαλουσιανό φαλανστήριο


Ο Χουάν Μανουέλ Σάντσεθ Γκορδίγιο, μαζί με τους συντρόφους του από το Εργατικό Συνδικάτο της Ανδαλουσίας, επιδόθηκε σε πολλές κατασχέσεις τροφίμων από τα σούπερ μάρκετ για να βοηθήσει τα θύματα της κρίσης. Οι θεαματικές αυτές κινήσεις αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον για τη Μαριναλέδα, την κοινότητα στην οποία είναι δήμαρχος. Εδώ, τίποτα δεν γίνεται όπως αλλού. Και φαίνεται μάλιστα πως τα πράγματα πηγαίνουν καλά…

Η Μαριναλέδα, μια ισπανική κοινότητα με έκταση 28 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 2.800 κατοίκους στην επαρχία της Σεβίλης, περιστοιχίζεται από τεράστιες ιδιωτικές εκτάσεις που στο μεγαλύτερο μέρος τους ανήκουν σε πλούσιους γαιοκτήμονες. Οι « terratenientes », οι παλαιοί αριστοκράτες, εκμεταλλεύονται χιλιάδες εκτάρια γης και δεκάδες χιλιάδες αγροτικούς εργάτες, ανειδίκευτους ή ωρομίσθιους. Είναι το βασίλειο της επισφαλούς εργασίας [1].

Η Μαριναλέδα, ωστόσο, είναι γνωστή στην Ισπανία, αλλά και στην Ευρώπη, για άλλους λόγους. Το χωριό, υπό την καθοδήγηση του δημάρχου του, του Χουάν Μανουέλ Σάντσεθ Γκορδίγιο, ο οποίος εκλέγεται ανελλιπώς εδώ και 34 χρόνια, έχει αναπτύξει ένα ιδιαίτερο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μηχανισμό. Το έμβλημα της πόλης διατυμπανίζει τις φιλοδοξίες του : « Μια ουτοπία για την ειρήνη ». Ορισμένοι την αποκαλούν αντικαπιταλιστικό μοντέλο : άλλοι την καταγγέλλουν ως απάτη ή φάρσα. Αλήθεια ή ψέμα, λοιπόν ; Ένα σύστημα κατά της κρίσης ή απλή αναστολή των συνεπειών της ; More


Rogue state

Rogue state is a controversial term applied by some international theorists to states they consider threatening to the world’s peace.The term is used most by the United States, though the US State Department officially quit using the term in 2000. However, it has been applied by other countries as well.
A common presumption applied to rogue states is that they do not necessarily behave rationally or in their own best interests. In political theory it is generally believed that a stable nation, ruled by a leadership that is subject to broad scrutiny (though not necessarily democratic scrutiny), will tend to act in its own best interests and will not take actions that are directly contrary to its own interests, particularly not to its own survival. Rogue states, however, may not be subject to this assumption and, as such, relations with them may be more complicated and unpredictable.

PS. As the U.S. government remains the most active proponent of the “rogue state” expression, the term has received much criticism from those who disagree with U.S. foreign policy. Critics charge that “rogue state” merely means any state that is generally hostile to the U.S., or even one that opposes the U.S. without necessarily posing a wider threat. Some others, such as author William Blum, have written that the term is also applicable to the U.S. and Israel. The concepts of rogue states and the “Axis of Evil” have been criticized by certain scholars, including philosopher Jacques Derrida and linguist Noam Chomsky, who considered it more or less a justification of imperialism and a useful word for propaganda.
In Rogue State: A Guide to the World’s Only Superpower, William Blum claims that the United States of America, because of its foreign policy, is itself a rogue state.



Я родился в 1895 году 21 сент‹ября› в селе Константинове Кузьминской волости, Рязанской губ‹ернии› и Ряз‹анского› уез‹да›. Отец мой — крестьянин Александр Никитич Есенин, мать — Татьяна Федоровна.
Детство провел у деда и бабки по матери, в другой части села, которое наз‹ывается› Матово.
Первые мои воспоминания относятся к тому времени, когда мне было три-четыре года.
Помню: лес, большая канавистая дорога. Бабушка идет в Радовецкий монастырь, который от нас верстах в 40. Я, ухватившись за ее палку, еле волочу от усталости ноги, а бабушка все приговаривает: «Иди, иди, ягодка, Бог счастье даст».
Часто собирались у нас дома слепцы, странствующие по селам, пели духовные стихи о прекрасном рае, о Лазаре, о Миколе и о Женихе, светлом госте из града неведомого.
Нянька, старуха-приживальщица, которая ухаживала за мной, рассказывала мне сказки, все те сказки, которые слушают и знают все крестьянские дети.
Дедушка пел мне песни старые, такие тягучие, заунывные. По субботам и воскресным дням он рассказывал мне Библию и священную историю. More


TOM WAITS “Warm Beer And Cold Women”

warm beer and cold women, I just don’t fit in
every joint I stumbled into tonight
that’s just how it’s been
all these double knit strangers with
gin and vermouth and recycled stories
in the naugahyde booths

with the platinum blondes
and tobacco brunettes
I’ll be drinkin’ to forget you More


Μπόμπι Σαντς: Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος…


Στις 5 Μαϊου 1981 πέθανε ο ηρωϊκός απεργός πείνας Μπόμπι Σαντς

Μολονότι ήταν φυλακισμένος, εξελέγη βουλευτής με 30.942 ψήφους! Καταρρακώθηκε έτσι, πλήρως, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης Θάτσερ ότι οι απεργοί πείνας ήταν «περιθωριακοί» που «κανένα δεν εκπροσωπούσαν».

του Διονύση Ελευθεράτου

Χαράματα Τρίτης, 5 Μαΐου 1981, ένα δραματικό ηχητικό κράμα ξυπνά τους κατοίκους των καθολικών συνοικιών του Μπέλφαστ. Θρήνοι γυναικών, φωνές οργής αντρών, ρυθμικά κτυπήματα μεταλλικών σκουπιδοτενεκέδων. Η είδηση διαδίδεται τάχιστα: Πέθανε – ώρα 1.17- ο ηλικίας 27 ετών κοσμαγάπητος βουλευτής του IRA Ρόμπερτ (Μπόμπι) Σαντς, μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας στις φυλακές Μέιζ, κοντά στο Μπέλφαστ.

Ο «γελαστός Μπόμπι» είναι ο πρώτος από τους ιρλανδούς απεργούς πείνας του ‘81 που ξεψυχά. Πρώτος αυτός είχε αρχίσει, άλλωστε, απεργία πείνας στο διαβόητο μπλοκ «Η» των φυλακών Μέιζ που ονομάστηκε έτσι λόγω του σχήματός του. More


Future of Capitalism – Alternative Vision

‘Transform money and credit into instruments that serve people’
Economics professor Costas Lapavitsas argues that a world after capitalism would see money and credit move from being instruments that reinforce inequality into tools for genuine public service. His argument is accompanied by animation from Central Saint Martins students Dimo Mezekliev and Aizhan



Load More